Ο ηθοποιός, σε μια εκτενή συζήτηση με την Athens Voice, μίλησε ανοιχτά για το δύσκολο εφηβικό του παρελθόν. Από τα δεκατρία του χρόνια ζούσε στον δρόμο, ήρθε αντιμέτωπος με τα ναρκωτικά και τελικά δεν ολοκλήρωσε το σχολείο. Στη διαμόρφωση των απόψεών του επηρέασαν τα βιβλία του παππού του με κομμουνιστικές και αναρχικές ιδέες, καθώς και η πανκ κουλτούρα — τα μπλε μαλλιά, τα λούφια και η διάθεση αμφισβήτησης.
Το σχολείο γρήγορα ναυάγησε: μετά από μια σειρά αποβολών, τον έστειλαν σε τεχνική σχολή στην Κόρινθο, όπου κράτησε μόνο λίγους μήνες — και αποβλήθηκε ξανά. Μια από τις πιο δύσκολες αναμνήσεις του είναι η διάσωση ενός φίλου του από υπερβολική δόση. Ολόκληρη εκείνη την περίοδο της ζωής του την περιγράφει ως «πόλεμο», όπου καθημερινά πέθαιναν άνθρωποι γύρω του. Αυτές οι ακραίες εμπειρίες, όπως λέει, αποτέλεσαν για εκείνον μια πλούσια πηγή συναισθημάτων και υλικού για τη σκηνή: τον έλκουν ρόλοι ανθρώπων του περιθωρίου, γιατί κατανοεί βαθιά τις καταστάσεις τους.
Για να επιβιώσει, δούλεψε ως μπάρμαν, σερβιτόρος και κρουπιέρης — επαγγέλματα που του έδωσαν την αίσθηση της εξουσίας και την ικανότητα να χτίζει ένα «καβούκι» για αυτοπροστασία σε ένα σκληρό περιβάλλον. Το θέατρο που δημιούργησε από το μηδέν με την ομάδα του γεννήθηκε επίσης σε συνθήκες οικονομίας: πρόβες και παραστάσεις σε παλιές αποθήκες, σκηνικά από υλικά που μάζευαν από χωματερές, φωτισμός από εξοπλισμό εταιρειών που έκλειναν. Η μετακόμιση σε άλλες γειτονιές της πόλης και η στήριξη από γνωστούς επιχειρηματίες βοήθησαν να διατηρηθεί το εγχείρημα, αλλά η ιδέα παρέμεινε ίδια — να κάνουν θέατρο μόνοι τους, χωρίς μεσάζοντες.
